1. Kun je iets over jezelf vertellen?
Ik ben Marjolein en ik heb volwassenonderwijs gevolgd bij ROC Mondriaan. Na een paar jaar ben ik gestopt op school. De klassen pasten op een gegeven moment niet meer bij wat ik wilde leren en wat ik daarnaast nog wilde doen. Ik heb nu een Taalmaatje via het Taalhuis die mij helpt het schrijven en de grammatica bij te houden en we oefenen samen het voorlezen. Ook doe ik mee aan de Meeleesclub waar Gerda de begeleider van is en ik heb voorheen een Digisterker cursus gedaan bij de bibliotheek.

2. Waar kom je vandaan/ waar woon je?
Ik woon in Poeldijk. Vroeger waren Gerda (begeleidster van de Meeleesclub) en ik buren. Mijn schoonvader had daar een kruidenierszaak. Tot 1985, toen is de winkel verkocht en hebben mijn man en ik er een woonhuis van gemaakt. Gerda had de winkel ernaast met melk en kaas.

3. Wat doe/leer je bij de meeleesclub?
Na de lessen bij het ROC wilde ik wel graag verder met leren en met lezen. Toen hoorde ik via een klasgenoot over de Meeleesclub bij het Taalhuis in de bibliotheek. Toen bleek Gerda de begeleidster te zijn en ben ik een keertje gaan kijken.

Bij de Meeleesclub lezen we samen boeken. Er wordt met z'n allen gelezen, maar na een paar bladzijden spreken we over wat we hebben gelezen en behandelen we moeilijke woorden die je niet zo vaak gebruikt. Iedereen mag zeggen of er een moeilijk woord tussen staat en wat er is gelezen, met z'n allen willen we het begrijpen. Als je niet wil voorlezen maar alleen meelezen mag dat ook.

4. Wat betekent dit in je dagelijks leven? Waar merk je dit aan?
Met het openbaar vervoer bijvoorbeeld. Dat gaat nu makkelijker. De tijden en de haltes waar de bus of trein stopt, vond ik lastig te begrijpen. Dat ging dan ook vroeger niet goed of alles ging te snel. Nu gaat het makkelijker. Voor ik naar school ging, vermeed ik het openbaar vervoer en ging ik eigenlijk niet ver van huis. Alles deed ik op de fiets, of ik deed het niet. Ik ging altijd op de fiets met mijn eigen kinderen. Toen ze klein waren las ik vaak voor, maar de moeilijke woorden sloeg ik over. Totdat mijn kinderen zeiden “mam, je slaat een woord over.”

5. Zou je een Meeleesclub aanbevelen?Ja zeker! Ik ben ook taalambassadeur. Dat betekent dat ik mijn verhaal deel met anderen in de hoop ze te helpen de stap te durven zetten om naar school of de bibliotheek te gaan voor hulp. Een mooi voorbeeld is dat ik hoorde dat door mijn verhaal een leraar tijdens een voorlichting dacht dat het ook over haar eigen ouders zou kunnen gaan: “Dat doet pa ook! En er werden bij ons ook nooit spelletjes gedaan”, zei de leraar toen. De leraar was heel blij dit verhaal te horen en om als kind te kunnen inspringen en haar vader te kunnen helpen.

6. Wat is het leukste dat je hebt meegemaakt?
Iedere week is leuk. Nu ook weer, met zo’n mooie nieuwe plek in Poeldijk, heel huiselijk!

7. Lees je zelf thuis ook? En wat lees je dan?
Pas nu ik op de Meeleesclub zit lees ik wel eens, maar ik ben nogal een bezig bijtje. Ik wandel graag en maak kaarten en moet me er echt toe zetten om te lezen. Dan lukt het wel, maar liever ‘s avonds, want dan is het rustig en stil. Dat heb ik nodig om me te concentreren, en dan lees ik graag een boek of de krant. Mijn man leest minder en juist daarom vind ik de Meeleesclub fijn. Het is daar heel gezellig en je bent niet alleen, maar met elkaar.

Wat ik heel graag wil doen is voorlezen voor mijn kleinkinderen. Ik ben namelijk net oma geworden. En het voorlezen gaat nu goed! Ik hoef niet meer de moeilijke woorden over te slaan, zoals ik dat vroeger deed bij mijn eigen kinderen. Mijn Taalmaatje helpt me hierbij. We oefenen samen het voorlezen, want dat is anders dan zelf lezen. Mijn Taalmaatje zegt “Je moet letten op de toon. Soms zeg je een woord harder of op een andere toon om het verhaal leuker te maken.”

8. Heb je een mooi verhaal, een moment waarop je echt hebt gemerkt dat het verschil maakt om beter te leren lezen en schrijven?
Waar ik trots op ben is dat ik alleen naar een vriendin in La Palma ben geweest. Na een poosje les te hebben gehad, zei de docent: “je kan nu de borden lezen.” En toen durfde ik het. Ik ben op Schiphol afgezet door mijn man, en mijn vriendin wachtte mij op toen het vliegtuig landde. Er is dus een wereld opengegaan voor me, en mijn zelfvertrouwen is heel erg gegroeid.

9. Wat levert het je op in het dagelijks leven?
“Zelfstandigheid!” zegt Marjolein meteen. Op werk bijvoorbeeld (in de thuiszorg) vulde ik de mappen niet in, maar nam ze mee naar huis. De cliënten vroegen nooit waarom ik dat deed, maar dan ging ik alles thuis invullen samen met mijn man. Nu kan ik de mappen daar gewoon laten liggen en vul ik alles zelf in. Dat voelt veel zelfstandiger!

Er is nog steeds een taboe op laaggeletterd zijn of gewoon niet goed zijn in lezen en schrijven, maar ik heb hier nooit een negatieve reactie op gehad. Jaren geleden kwam mijn man kwam met flyer over taalles thuis. “Zullen we nu gaan bellen?" vroeg mijn man na 2 weken. En dat hebben we samen gedaan.
Die steun is echt nodig! Doe het samen en neem de stap om eens te kijken. Ik wil je echt uitnodigen om eens gezellig een keertje mee te lezen!