'Zondaarskind' van Marion Pauw

Zoete wraak, dat is volgens de flaptekst het thema van Zondaarskind. Een oude dame komt in het ouderenkoor dé vijandin uit haar jeugd tegen. Zestig jaar geleden heeft deze vijandin aan de hoofdpersoon zowel haar geliefde als haar kind afgenomen en, zoals deze hoofdpersoon het verwoordt: ‘Er zijn dagen in mijn leven dat ik niet aan haar heb gedacht, en aan wat ze me heeft aangedaan. Maar dat waren er niet veel.’  Ze neemt een kordaat besluit: wraak! Het boek verhaalt vervolgens de wijze waarop deze wraak tot stand komt en combineert dat heel mooi met het levensverhaal van Geertruida Amalia Langhout, voorheen Truitje.

Als jong meisje werd ze wees, kwam bij de nonnen terecht en daarna in de huishouding van een welgestelde familie. Daar werd ze verliefd op een zoon des huizes, de lieve Waldemar. Deze had echter al een aanstaande verloofde. Maar ach, onze Truitje wordt zwanger van hem. En dan gaat alles verschrikkelijk mis door wat deze aanstaande verloofde haar aandoet. De wijze waarop wraak wordt genomen is creatief, intelligent en bloedstollend. Want gevaarloos is het voor Geertruida allerminst. Ze heeft bijvoorbeeld voor de uitvoering van haar plan de hulp nodig van de vermeend charmante dirigent van het ouderenkoor. Hij is dol op rijke, kinderloze, alleenstaande oude dames die aan de rand van het graf staan. Dat maakt hem tot een bruikbare compagnon in het wraakplan, maar ja hij blijkt wel een echte engerd te zijn. Zij laat zich echter door geen enkele bedreiging uit het veld slaan. En mede dankzij de hulp van een oude dame die, ondanks haar ziekte van Parkinson, evenmin voor een kleintje vervaard is, wordt de wraakneming een groot succes. Het allerleukste van dit boek is natuurlijk dat twee hoogbejaarde dames, die allerlei vormen van verzorging nodig hebben, tot ongekende hoogte stijgen. Ze worden moedig, energiek, creatief en doelgericht. En dat is het allerlaatste wat in onze maatschappij van vrouwen van boven de tachtig wordt verwacht.

Zondaarskind kan aan iedereen die van een spannend boek houdt worden aangeraden. Maar ik beveel het in het bijzonder aan, aan dames van vijfenzeventig jaar en ouder die nog oude rekeningen te vereffenen hebben.

Marion Pauw was te gast in Bibliotheek De Lier om voor te lezen en te vertellen over het schrijven van haar boeken. Zij is de schrijfster van twee boeken die heel bekend zijn geworden, Daglicht en Zondaarskind.

Op deze avond waren uitsluitend vrouwelijke geïnteresseerden afgekomen. Mevrouw Pauw kon het niet schelen. “Als er mannen komen zijn dat toch nooit jonge knappe mannen maar alleen rare mannen die rare vragen stellen.” Kortom het was een genoeglijke damesavond, zo een waar sommige, niet zo heel knappe schrijvers van middelbare leeftijd en ouder, zich wel eens over beklagen. Én we weten nu hoe mevrouw Pauw over die ene mannelijke recensent van Vrij Nederland denkt. 
Marion Pauw vertelde in het kort iets over haar levensloop die vooral gekenmerkt wordt door heel veel verhuizingen. Zij vermoedt dat zij daaraan haar vermogen tot inleven in anderen heeft te danken. Ze moest zich steeds opnieuw, en op jonge leeftijd, aanpassen aan nieuwe omstandigheden, zoals het leren van nieuwe taal en nieuwe gebruiken. Deze vaardigheid is haar zeer van dienst bij het schrijven van haar boeken.
Ze heeft voorgelezen uit Daglicht. Een ontroerende scène van moeder met haar autistisch zoontje in een restaurant, waarbij het kind niet tot bedaren is te brengen. Maar ook een scène uit het leven van de ten onrechte veroordeelde man in een TBS kliniek. Heel mooi, én, het zal je maar gebeuren.
Uit Zondaarskind werd eveneens voorgelezen. De oorzaak van de wraakzucht van de hoofdpersoon, werd daardoor nog eens volstrekt helder. En de bron van de verbazingwekkende vitaliteit die de oude dame beschikbaar had voor de wraakneming op haar vijandin was volgens Marion Pauw zeker ook gelegen in de permanente beoefening van yoga gedurende haar lange leven. We moesten ook echt allemaal aan yoga gaan doen van Marion Pauw, vooral als we zelf ook wraak willen nemen.
En verder vroeg zij aandacht voor de Stichting Hulphond waarvan ik niet wist dat hij bestond. Marion Pauw is ambassadrice voor dit goede doel. De stichting leidt hulphonden op voor mensen met een motorische of auditieve beperking en mensen met epilepsie. Een club met heel weinig geld die zeker steun kan gebruiken. Niet te verwarren met de stichting voor blindengeleidehonden. Voor nadere informatie: www.hulphond.nl