|
Adriaan van Dis - De wandelaar |
 |
 |
 |
| 'De wandelaar' door Adriaan van Dis |
|
|
Adriaan van Dis komt op dinsdag 16 maart naar Bibliotheek Wateringen. Kijk voor meer informatie bij Activiteiten.
Van Dis kennen de ouderen onder ons nog wel van zijn onnavolgbare tv programma over literatuur waarin hij actuele schrijvers interviewde met als openingsvraag: rode wijn, witte wijn of water? Inmiddels heeft hij zelf als schrijver een mooi oeuvre op zijn naam staan. Voor deze recensie las ik De Wandelaar uit 2007. De Nederlandse meneer Mulder, in het bezit van een aardige erfenis, een houtje-touwtje jas, maatpakken, zijden overhemden, prachtige schoenen en een hartkwaal heeft zich in Parijs gevestigd. De stad waar hij zo gelukkig is geweest met een geliefde die hem verliet.
|
 |
Die toen onstane vacature is daarna niet meer vervuld, de man heeft kind nog kraai maar kan daar mee leven. Hij poetst zijn huis en verzorgd zich goed want reinheid en schoonheid zijn van levensbelang. Dan breekt er brand uit in een kraakpand, vlak in de buurt en zijn leven verandert drastisch. De hond uit het kraakpand kiest hem uit als nieuwe baas en deze hond laat de man dagelijks uit in de buurt. Let wel, de hond laat de man uit, en ze maken daardoor eindeloze wandelingen door Parijs. Prachtig beschrijft Van Dis hoe de heer Mulder daardoor kennismaakt met mensen aan de zogenaamde rand van de samenleving. Van Dis beschrijft kleurrijke illegalen en daklozen maar ook de aan whisky verslaagde priester die zich enigszins over hen ontfermt. En langzaam maar zeker wordt meneer Mulder iemand die iets wil doen voor de mensen. Hij weet niet wat en zijn pogingen daartoe ontroeren, hij moet het nog helemaal leren, hoe iets te doen voor de mensen. Maar hij leert! De hond van wie hij veel is gaan houden heeft, die in zijn bed mag slapen en ook door hem wordt gekust, heeft een sleutelrol in het boek. Aan het slot van het boek blijft Mulder alleen achter, máár hij heeft inderdaad iets wezenlijks gedaan voor anderen. Dat hij zichzelf daarbij mogelijk tekort heeft gedaan is voor hem zelf echter niet van doorslaggevend belang. Juist niet. Gewoon een heel mooi boek.
In dezelfde periode dat ik bovengenoemd boek las heb ik ook De vernedering van Philip Roth (2009) gelezen. De, prachtig beschreven, tragische ondergang van een man in dezelfde levensfase als meneer Mulder. Hoe anders is zijn lot. Deze meneer Axler gaat volledig ten onder omdat hij geen zin meer weet te geven aan zijn leven als hij door zijn nieuwe geliefde wordt verlaten. Van meneer Mulder ben ik een beetje gaan houden, ook omdat Van Dis het me mogelijk maakt om me met hem te identificeren. Ik ging letterlijk mee uit wandelen. Maar Philip Roth gaf me die mogelijkheid tot identificatie slechts bij momenten en naarmate het verhaal vorderde verdween mijn laatste restje sympathie voor meneer Axler. Mij restte slechts een beetje compassie. Vorm en mooie taal zijn dus niet genoeg.
|
